سایت حقوقی جعفر احمدی

منبع:http://www.hoqouq.com

فرزندان من، دوستان من! من اكنون به پايان زندگي نزديك گشته‌ام. من آن را با نشانه‌هاي آشكار دريافته‌ام.وقتي درگذشتم مرا خوشبخت بپنداريد و كام من اين است كه اين احساس در کردار و رفتار شما نمايانگر باشد، زيرا من به هنگام كودكي، جواني و پيري بخت‌يار بوده‌ام. هميشه نيروي من افزون گشته است، آنچنانكه هم امروز نيز احساس نمي‌كنم كه از هنگام جواني ناتوان‌ترم.

من دوستان را به خاطر نيكويي‌هاي خود خوشبخت و دشمنانم را فرمان‌بردار خويش ديده‌ام.

زادگاه من بخش كوچكي از آسيا بود. من آنرا اكنون سربلند و بلندپايه باز مي‌گذارم. در اين هنگام كه به سراي ديگر مي‌گذرم، شما و ميهنم را خوشبخت مي‌بينم و از اين رو مي‌خواهم كه آيندگان مرا مردي خوشبخت بدانند.

بايد آشكارا جانشين خود را اعلام كنم تا پس از من پريشاني و نابساماني روي ندهد.من شما هر دو فرزندانم را يكسان دوست مي‌دارم ولي فرزند بزرگترم كه آزموده‌تر است كشور را سامان خواهد داد.

فرزندانم! من شما را از كودكي چنان پرورده‌ام كه پيران را آزرم داريد و كوشش كنيد تا جوان‌تران از شما آزرم بدارند.تو كمبوجيه، مپندار كه عصاي زرين پادشاهي، تخت و تاجت را نگاه خواهد داشت. دوستان يکرنگ براي پادشاه عصاي مطمئن‌تري هستند. هر كس بايد براي خويشتن دوستان يكدل فراهم آورد و اين دوستان را جز به نيكوكاري به دست نتوان آورد.

به نام خدا و نياکان درگذشته‌ي ما، اي فرزندان اگر مي‌خواهيد مرا شاد كنيد نسبت به يكديگر آزرم بداريد.پيكر بي‌جان مرا هنگامي كه ديگر در اين گيتي نيستم در ميان سيم و زر مگذاريد و هر چه زودتر آن را به خاك باز دهيد. چه بهتر از اين كه انسان به خاك كه اين‌همه چيزهاي نغز و زيبا مي‌پرورد آميخته گردد.من همواره مردم را دوست داشته‌ام و اكنون نيز شادمان خواهم بود كه با خاكي كه به مردمان نعمت مي‌بخشد آميخته گردم.

همواره حامي كيش يزدان پرستي باش، اما هيچ قومي را مجبور نكن كه از كيش تو پيروي نمايد و پيوسته و هميشه به خاطر داشته باش كه هر كسي بايد آزاد باشد تا از هر كيشي كه ميل دارد پيروي كند.

هم ‌اكنون درمي يابم که جان از پيكرم مي‌گسلد … اگر از ميان شما كسي مي‌خواهد دست مرا بگيرد يا به چشمانم بنگرد، تا هنوز جان دارم نزديك شود و هنگامي كه روي خود را پوشاندم، از شما خواستارم كه پيكرم را كسي نبيند، حتي شما فرزندانم. از همه پارسيان و هم‌پيمانان بخواهيد تا بر آرامگاه من حاضر گردند و مرا از اينكه ديگر از هيچگونه بدي رنج نخواهم برد شادباش گويند.

به واپسين پند من گوش فرا داريد. اگر مي‌خواهيد دشمنان خود را تنبيه كنيد، به دوستان خود نيكي كنيد.

طلاق یعنی نقطه مخالف ازدواج،تلخ ترین حلال خداوند،سرانجام عشقهای درب وداغان شده وآخرین ایستگاه ازدواج های ناموفق.شاید همه مترادف های بالا برای طلاق درست باشد،اماطلاق با همه تلخی ها وناراحتی های خودش،راه وشیوه ای قانونی داردکه باید به دقت مورد توجه قرار گیرد.قرار است طلاق را از دیدگاه قانونی به طورکامل بررسی کنیم،اماخداکند این پستراتنهابرای بالابردن اطلاعات عمومی تان بخوانیدواصلاًفکررسیدن به آخرخط رانکنید.

“یادش بخیر نباشد”آن قدیم ندیم ها ،یعنی تاپیش ازآبان سال۱۳۷۱که قانون اصلاح مقررات مربوط به طلاق تصویب شد،ثبت طلاق بسادگی آب خوردن بود،یعنی این که زن وشوهر هم اینکه به خاطرشبکه تلویزیونی ویادم کشیدن یانکشیدن برنج شام بحثشان می شود،صبح علی الطلوع جلوی محضربودندوطلاق.اماجندماه که می گذشت،می فهمیدندچه اشتباهی کردند ولی دیگرهمه چیزتمام شده بود.

امااززمان تصویب این قانون،طلاق گرفتن دیگر مثل سابق کشکی نیست،بلکه زن وشوهری که می خواهند ازهم جدا شوند،حتی اگردرباره همه چیز توافق کرده باشند،ابتدا برای رسیدن به اختلافشان به دادگاه مدنی خاصی(دادگاه خانواده)مراجعه واقامه دعوا می کنند.

قاضی دادگاه ابتدا سعی می کندطرفین را آرام کند وبرای حلَ مشکلاتشان تلاش کند؛امَا هردوی آنها پایشان را توی یک کفش کرده وطلاق می خواهند،آن وقت از داورهایی که دوطرف انتخاب کرده اند و برگزیده ی دادگاه هم هستند،می خواهند آنها راصلح بدهند؛اما بازهم اگر صحبتهای آنها موثرواقع نشد،گواهی عدم سازش صادر می شود وآنها می توانند بامراجعه به دفاترثبت طلاق،این جدایی تلخ راثبت کنند.

برای صدور گواهی عدم امکان سازش،همانطور که دربالا اشاره شد،ابتدابایدزن وشوهر داورانی را به دادگاه معرفی کنند.نتیجه گیری این داوران تأثیر مهمی درصدور گواهی یا عدم صدورآن دارد.طبق ماده۲آیین نامه اجرایی قانون اصلاح مقررات مربوط به طلاق، پس ازصدورقرارارجاع موضوع به داوری هریک از زن وشوهر موظف هستند ظرف بیست روز یک نفراز آشنایان خود را که شرایط خاص داوری رادارند،به دادگاه معرفی نمایند.ماده۳ همین قانون می گوید:درصورتی که بین اقارب(فامیل واقوام)فردی که دارای شرایط خاص داوری باشد،وجود نداشته باشدویاآنکه دسترسی به آنها ممکن نباشدویااینکه به هردلیل این اقوام وآشنایان ازپذیرفتن داوری خودداری کنند،هریک اززن وشوهر می توانند داور خود را ازمیان افراد دیگری که صلاحیت دارند تعیین ومعرفی کنند ودرصورت امتناع یانداشتن توانایی در معرفی داور،دادگاه خودش ازمیان افراد واجدشرایط،داور یا داورانی راانتخاب می کند.

پس از معرفی داوران،دادگا ه در وقت فوق العاده جلسه توجیهی تشکیل میدهد ووظایف آنها راگوشزدمی کند وارشادات لازم رابه آنها می دهد.پس ازآن،دادگاه فرجه ای رابرای اعلام نظر داوران مشخص می کند که البته داوران می توانند درخواست مهلت بیشتری بکنندکه بانظرداگاه درصورت نیاز به مهلت،تمدید می شود.طبق ماده۷ همین قانون داوران منتخب یا منصوب وظیفه دارند باتشکیل حداقل دوجلسه باحضور زن وشوهر،سعی کنند اختلافات آنها راحل وفصل کنند؛امااگر رفع اختلاف نشد یایکی اززوجین ازحضوردرجلسه خودداری کرد،داوران باید باتشکیل جلسات باحضور زن وشوهر و یابا یک نفرازآنها،نظر خودشان رادرباره امکان یا عدم امکان سازش به دادگاه تسلیم کنند.

پایان راه

نظرداوران تاثیربسیارزیادی درتعیین سرنوشت ازدواج شکست خورده دارد.چنانچه آنها اعلام کنند که دیگراین عشق،جوش خوردنی نیست وهمه چیزتمام شده است،آن وقت باوجود دیگرشرایط قانونی،گواهی عدم امکان سازش صادرمی شود،وزن وشوهر می توانند با ارائه آن به دفترثبت ازدواج وطلاق،هرکدام به دنبال زندگی خودشان بروند.

شرايط داوري

طبق ماده۴۰آيين نامه قانون اصلاح مقررات مربوط به طلاق؛داوراني كه زن وشوهر به دادگاه معرفي مي كنند بايد داراي شرايط زير باشند.اول اينكه مسلمان باشد،دوم اينكه آشنايي نسبي به مسائل شرعي،خانواذگي واجتماعي داشتهخ باشد وحداقل سنش هم۴۰سال تمام باشد.متاهل بودن،معتمد بودن واشتهارنداشتن به فسق وفسادنيزشرايط سوم تاششم وي است

دكتر محمد مصدق، یكى از سرشناس ترین رجال سیاسى تاریخ معاصر ایران كه به عنوان نماینده مجلس و نخست وزیر نقش برجسته اى در ملى كردن نفت ایران ایفا كرد، روز ۱۴ اسفند هزار و سیصد و چهل و پنج در تبعیدگاه خود در احمدآباد ساوجبلاغ درگذشتوى در بهار سال ۱۲۶۱ هجرى شمسى در تهران به دنیا آمده بود. پدرش میرزا هدایت الله وزیردفتر (از رجال عهد ناصرالدین شاه) و مادرش خانم نجم السلطنه (نوه عباس میرزا) بود. محمد ده ساله بود كه پدرش درگذشت و ناصرالدین شاه به او لقب «مصدق السلطنه» داد. خانم نجم السلطنه مدتى بعد با میرزا فضل الله خان وكیل الممالك (منشى باشى مظفرالدین میرزا، ولیعهد وقت) ازدواج كرد و همراه محمد به تبریز رفت.